LAW2105
📍 พิกัดสั่งซื้อ
ซื้อหนังสือ & ข้อสอบ (เล่ม/มีคำอธิบาย): Sheet and Book
ซื้อหนังสือ: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
เพิ่มเติม
1. วิชา LAW (ทั้งหมด)
2. วิชา LAW2105
แนวข้อสอบนี้จัดทำเพื่อเป็นแนวทางในการอ่านหนังสือ กรณีต้องการคำอธิบาย/วินิจฉัยรูปแบบเต็ม สามารถสั่งซื้อได้จากลิงก์ด้านบนหรือคลิกด้านล่าง
ข้อ 1 นายแดงทักแชทไลน์เพื่อซื้อลอตเตอรี่กับนายดำ โดยนายดำเป็นพ่อค้าขายลอตเตอรี่ นายแดงต้องการเลข 123456 ซึ่งร้านขายลอตเตอรี่ของนายดำมีเลขดังกล่าวพอดี จึงถ่ายรูปเลขที่นายแดงต้องการ ซึ่งมีจำนวน 2 ใบในราคา 200 บาท เมื่อนายดำถ่ายรูปส่งให้แก่นายแดง จึงแจ้งแก่นายแดงให้ชำระราคา โดยทั้งคู่ตกลงกันว่าเมื่อผลรางวัลออกจะโอนชำระให้ทันทีและนายดำจะส่งลอตเตอรี่ให้แก่นายแดงผ่านไปรษณีย์ ครั้นผลรางวัลออกปรากฎว่าลอตเตอรี่ถูกรางวัลที่ 1 เป็นเงิน 12,000,000 บาท นายแดงจึงทวงให้นายดำส่งลอตเตอรี่มาให้ แต่นายดำปฏิเสธเพราะอ้างว่านายแดงยังไม่ชำระเงิน
กรณีดังนี้ เป็นสัญญาซื้อขายประเภทใด กรรมสิทธิ์ในลอตเตอรี่เป็นของใคร และข้ออ้างของนายดำที่อ้างว่านายแดงไม่ชำระเงินลอตเตอรี่ดังกล่าวฟัง
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 453 – อันว่าซื้อขายนั้นคือสัญญาซึ่งบุคคลฝ่ายหนึ่งเรียกผู้ขายโอนกรรมสิทธิ์แห่งทรัพย์สินให้แก่บุคคลอีกฝ่ายหนึ่งเรียกว่าผู้ซื้อและผู้ซื้อตกลงว่าจะใช้ราคาทรัพย์สินนั้นให้แก่ผู้ขาย
มาตรา 458 – กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ขายนั้น ย่อมโอนไปยังผู้ซื้อตั้งแต่ขณะเมื่อได้ทำสัญญาซื้อขายกัน
ในการซื้อขายทรัพย์สินซึ่งมิได้กำหนดลงไว้แน่นอนนั้น ท่านว่ากรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปจนกว่าจะได้หมาย หรือนับ ชั่ง ตวง วัด หรือคัดเลือก หรือทำโดยวิธีอื่นเพื่อให้บ่งตัวทรัพย์สินนั้นออกเป็นแน่นอนแล้ว
ในการซื้อขายทรัพย์สินเฉพาะสิ่ง ถ้าผู้ขายยังจะต้องนับ ชั่ง ตวง วัด หรือทำการอย่างอื่น หรือทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดอันเกี่ยวแก่ทรัพย์สินเพื่อให้รู้กำหนดราคาทรัพย์สินนั้นแน่นอน ท่านว่ากรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปยังผู้ซื้อจนกว่าการหรือสิ่งนั้นได้ทำแล้ว
มาตรา 460 – ในการซื้อขายทรัพย์สินซึ่งมิได้กำหนดลงไว้แน่นอนนั้น ท่านว่ากรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปจนกว่าจะได้หมาย หรือนับ ชั่ง ตวง วัด หรือคัดเลือก หรือทำโดยวิธีอื่นเพื่อให้บ่งตัวทรัพย์สินนั้นออกเป็นแน่นอนแล้ว
ในการซื้อขายทรัพย์สินเฉพาะสิ่ง ถ้าผู้ขายยังจะต้องนับ ชั่ง ตวง วัด หรือทำการอย่างอื่น หรือทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดอันเกี่ยวแก่ทรัพย์สินเพื่อให้รู้กำหนดราคาทรัพย์สินนั้นแน่นอน ท่านว่ากรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปยังผู้ซื้อจนกว่าการหรือสิ่งนั้นได้ทำแล้ว
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป:
– สัญญาซื้อขายประเภทเสร็จเด็ดขาด
– กรรมสิทธิ์ในลอตเตอรี่เป็นของนายแดง
– ข้ออ้างของนายดำที่อ้างว่านายแดงไม่ชำระเงินลอตเตอรี่ฟังไม่ขึ้น
ข้อ 2 นายฟ้าต้องการหาซื้อรถยนต์มือสอง จึงไปหานายดำเพื่อนสนิทที่ทำธุรกิจขายรถยนต์มือสอง นายดำได้เสนอขายรถยนต์มือสองยี่ห้อ Mercedes Benz ซึ่งสภาพดีมากและเป็นรุ่นใหม่ล่าสุด ในราคา 1,000,000 บาท ซึ่งถ้าเป็นมือหนึ่งรถคันนี้จะราคา 6,800,000 บาท และราคามือสองทั่วไปจะไม่ต่ำกว่า 2,000,000 บาท นายฟ้าสงสัยจึงถามนายดำว่าทำไมถึงได้ราคาที่ดีแบบนี้มาได้อย่างไร นายดำจึงบอกกลับนายฟ้าว่า “อย่าไปบอกใครนะว่าคันนี้เป็นรถที่ถูกขโมยแล้วนำมาขายต่อจึงได้มาในราคาถูก” ซึ่งแม้นายฟ้าจะทราบว่าเป็นรถที่ถูกขโมยมาแต่เห็นว่าราคาถูกมากและตนอยากได้รถรุ่นนี้มานานแล้ว นายฟ้าจึงตอบตกลงซื้อและจ่ายเงินให้กับนายดำ เมื่อนายดำได้รับเงินครบแล้วจึงส่งมอบรถคันดังกล่าวให้แก่นายฟ้า หลังจากนั้น 5 วัน นายแดงได้นำตำรวจมาทวงรถยนต์คืนโดยนำพยานหลักฐานมาแสดงว่าเป็นรถของตนที่ถูกขโมยมา
ให้ท่านวินิจฉัยว่า นายฟ้าจะเรียกให้นายดำต้องรับผิดเพราะตนถูกรอนสิทธิ์ได้หรือไม่ อย่างไร จงอธิบาย
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 475 – หากว่ามีบุคคลผู้ใดมาก่อการรบกวนขัดสิทธิของผู้ซื้อในอันจะครองทรัพย์สินโดยปกติสุข เพราะบุคคลนั้นมีสิทธิเหนือทรัพย์สินที่ได้ซื้อขายกันนั้นอยู่ในเวลาซื้อขายก็ดี เพราะความผิดของผู้ขายก็ดี ท่านว่าผู้ขายจะต้องผิดในผลอันนั้น
มาตรา 476 – ถ้าสิทธิของผู้ก่อการรบกวนนั้นผู้ซื้อรู้อยู่แล้วในเวลาซื้อขาย ท่านว่าผู้ขายไม่ต้องรับผิด
คำวินิจฉัย: กรณีนี้เป็นการที่นายแดงซึ่งเป็นบุคคลภายนอกมาก่อการรบกวนขัดสิทธิของนายฟ้าผู้ซื้อในอันที่จะครอบครองทรัพย์สินโดยปกติสุข เพราะนายแดงมีสิทธิเหนือทรัพย์สินที่ได้ซื้อขายนั้นในเวลาซื้อขายในฐานะเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ ซึ่งโดยหลักนายดำผู้ขายต้องรับผิดเพื่อการรอนสิทธิตามมาตรา 475 แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อนายฟ้าผู้ซื้อรู้อยู่แล้วว่ารถคันนี้ถูกขโมยมาแต่ก็ยังคงรับซื้อไว้ จึงเข้าข้อยกเว้นที่ผู้ขายไม่ต้องรับผิดเพื่อการรอนสิทธิตามมาตรา 476 ดังนี้นายฟ้าผู้ซื้อจะไปเรียกให้นายดำผู้ขายต้องรับผิดเพื่อการรอนสิทธิไม่ได้
สรุป: นายฟ้าจะเรียกให้นายดำต้องรับผิดเพื่อการรอนสิทธิไม่ได้
ข้อ 3 นายดำทำสัญญาขายฝากที่ดินแปลงหนึ่งของนายดำให้นายแดง กำหนดสินไถ่ 200,000 บาท เท่ากับราคาขายฝากที่รับเงินไปจริง ๆ โดยทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ กำหนดเวลาขายฝากเป็นเวลา 3 ปี เมื่อขายฝากไปได้ 1 ปี นายดำกับนายแดงได้ตกลงกันขายขาดที่ดินแปลงนั้นโดยทำสัญญากันเอง หลังจากทำสัญญาขายขาดที่ดินแปลงนั้นให้นายแดงไปได้ 6 เดือน นายดำได้ตกลงทำสัญญาเป็นหนังสือโอนสิทธิไถ่ที่ดินแปลงนี้ให้นายขาวเพื่อหักลบกลบหนี้ที่นายดำเป็นหนี้เงินกู้นายขาวอยู่ โดยนายขาวก็ไม่รู้ว่านายดำตกลงขายขาดที่ดินแปลงนี้ให้นายแดงไปแล้ว เมื่อรับโอนสิทธิไถ่มาได้ 1 เดือนนายขาวจึงนำเงินค่าสินไถ่ 200,000 บาท มาขอไถ่ที่ดินแปลงนั้นคืนจากนายแดง แต่นายแดงปฏิเสธไม่ยอมรับไถ่ โดยอ้างว่านายดำขายขาดที่ดินแปลงนี้ให้ตนแล้วและนายขาวก็ไม่มีสิทธิไถ่ที่ดินแปลงนี้คืน
ให้ท่านวินิจฉัยว่า นายขาวมีสิทธิไถ่คืนที่ดินแปลงนี้หรือไม่ ข้ออ้างของนายแดงรับฟังได้เพียงใด และถ้านายแดงปฏิเสธการรับไถ่ ตามกฎหมายนายขาวจะใช้วิธีการใช้สิทธิ์ไถ่ได้อย่างไร ให้อธิบาย
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 456 – การซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นโมฆะ วิธีนี้ให้ใช้ถึงซื้อขายเรือมีระวางตั้งแต่ห้าตันขึ้นไป ทั้งซื้อขายแพและสัตว์พาหนะด้วย
สัญญาจะซื้อขายหรือจะซื้อ หรือคำมั่นในการซื้อขายทรัพย์สินตามที่ระบุไว้ในวรรคหนึ่ง ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างหนึ่งอย่างใดลงลายมือชื่อฝ่ายผู้ต้องรับผิดเป็นสำคัญ หรือได้วางประจำไว้ หรือได้ชำระหนี้บางส่วนแล้ว จะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่
มาตรา 491 – อันว่าขายฝากนั้น คือสัญญาซื้อขายซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกไปยังผู้ซื้อ โดยมีข้อตกลงกันว่าผู้ขายอาจไถ่ทรัพย์นั้นคืนได้
มาตรา 492 – ในกรณีที่มีการไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญาหรือภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด หรือผู้ไถ่ได้วางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ต่อสำนักงานวางทรัพย์ภายในกำหนดเวลาไถ่โดยสละสิทธิถอนทรัพย์ที่ได้วางไว้ ให้ทรัพย์สินซึ่งขายฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ไถ่ตั้งแต่เวลาที่ผู้ไถ่ได้ชำระสินไถ่หรือวางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ แล้วแต่กรณี
ในกรณีที่ได้วางทรัพย์ตามวรรคหนึ่ง ให้เจ้าพนักงานของสำนักงานวางทรัพย์แจ้งให้ผู้รับไถ่ทราบถึงการวางทรัพย์โดยพลัน โดยผู้ไถ่ไม่ต้องปฏิบัติตามมาตรา 333 วรรคสาม
มาตรา 494 – ท่านมิให้ใช้สิทธิไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากเมื่อพ้นเวลาดังจะกล่าวต่อไปนี้
(1) ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์ กำหนดสิบปีนับแต่เวลาซื้อขาย
(2) ถ้าเป็นสังหาริมทรัพย์ กำหนดสามปีนับแต่เวลาซื้อขาย
มาตรา 497 – สิทธิในการไถ่ทรัพย์สินนั้น จะพึงใช้ได้แต่บุคคลเหล่านี้ คือ
(1) ผู้ขายเดิม หรือทายาทของผู้ขายเดิม หรือ
(2) ผู้รับโอนสิทธินั้น หรือ
(3) บุคคลซึ่งในสัญญายอมไว้โดยเฉพาะว่าให้เป็นผู้ไถ่ได้
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป:
– นายขาวมีสิทธิไถ่ที่ดินแปลงนี้คืน
– ข้ออ้างของนายแดงฟังไม่ขึ้น
– นายขาวใช้สิทธิไถ่ได้ตาม มาตรา 492 วรรค 1




ใส่ความเห็น