📍 พิกัดสั่งซื้อ
ซื้อหนังสือ & ข้อสอบ (เล่ม/มีคำอธิบาย): Sheet and Book
ซื้อหนังสือ: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

เพิ่มเติม
1. วิชา LAW (ทั้งหมด)
2. วิชา LAW2105


หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

มาตรา 453 – อันว่าซื้อขายนั้นคือสัญญาซึ่งบุคคลฝ่ายหนึ่งเรียกผู้ขายโอนกรรมสิทธิ์แห่งทรัพย์สินให้แก่บุคคลอีกฝ่ายหนึ่งเรียกว่าผู้ซื้อและผู้ซื้อตกลงว่าจะใช้ราคาทรัพย์สินนั้นให้แก่ผู้ขาย

มาตรา 456 – การซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นโมฆะ วิธีนี้ให้ใช้ถึงซื้อขายเรือมีระวางตั้งแต่ห้าตันขึ้นไป ทั้งซื้อขายแพและสัตว์พาหนะด้วย

               สัญญาจะซื้อขายหรือจะซื้อ หรือคำมั่นในการซื้อขายทรัพย์สินตามที่ระบุไว้ในวรรคหนึ่ง ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างหนึ่งอย่างใดลงลายมือชื่อฝ่ายผู้ต้องรับผิดเป็นสำคัญ หรือได้วางประจำไว้ หรือได้ชำระหนี้บางส่วนแล้ว จะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่

คำวินิจฉัย:

(ก) สัญญาซื้อขายระหว่างนายแดงกับนายดำเป็นสัญญาจะซื้อจะขาย เพราะเป็นการซื้อขายทรัพย์สินที่กฎหมายกำหนดว่าจะต้องทำตามแบบคือจดทะเบียนให้ถูกต้อง ซึ่งทั้งคู่ตกลงกันว่าจะไปดำเนินการจดทะเบียนให้ถูกต้อง ดังนี้สัญญาซื้อขายดังกล่าวจึงผูกพันคู่สัญญากันเบื้องต้นอันเป็นสัญญาจะซื้อจะขาย และสัญญาซื้อขายจะสมบูรณ์เมื่อทั้งคู่ทำการจดทะเบียนให้ถูกต้องตามกฎหมายต่อไป

(ข) นายดำจดทะเบียนโอนขายที่ดินให้แก่นายเขียว ซึ่งเป็นการทำตามแบบที่ถูกต้องตามกฎหมายตามมาตรา 456 วรรคแรก จึงทำให้นายเขียวเป็นผู้มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินจากการซื้อขายที่ทำถูกต้องตามกฎหมายกำหนด

(ค) เนื่องจากนายแดงขณะทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินกับนายดำ นายแดงได้ชำระเงินไว้ 10% อันเป็นการชำระหนี้บางส่วนไว้แล้ว จึงถือเป็นหลักฐานในการฟ้องร้องบังคับคดี ตามมาตรา 456 วรรคสอง โดยนายแดงสามารถฟ้องบังคับให้นายดำคืนเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมค่าสินไหมทดแทนหากมีความเสียหายเกิดขึ้น


หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

มาตรา 472 – ในกรณีที่ทรัพย์สินซึ่งขายนั้นชำรุดบกพร่องอย่างหนึ่งอย่างใดอันเป็นเหตุให้เสื่อมราคาหรือเสื่อมความเหมาะสมแก่ประโยชน์อันมุ่งจะใช้เป็นปกติก็ดี ประโยชน์ที่มุ่งหมายโดยสัญญาก็ดี ท่านว่าผู้ขายต้องรับผิดชอบ

               ความที่กล่าวมาในมาตรานี้ย่อมใช้ได้ทั้งที่ผู้ขายรู้อยู่แล้วหรือไม่รู้ว่าความชำรุดบกพร่องมีอยู่

มาตรา 473 – ผู้ขายย่อมไม่ต้องรับผิดในกรณีดังจะกล่าวต่อไปนี้ คือ
               (1) ถ้าผู้ซื้อได้รู้อยู่แล้วแต่ในเวลาซื้อขายว่ามีความชำรุดบกพร่องหรือควรจะได้รู้เช่นนั้นหากได้ใช้ความระมัดระวังอันจะพึงคาดหมายได้แต่วิญญูชน
               (2) ถ้าความชำรุดบกพร่องนั้นเป็นอันเห็นประจักษ์แล้วในเวลาส่งมอบ และผู้ซื้อรับเอาทรัพย์สินนั้นไว้โดยมิได้อิดเอื้อน
               (3) ถ้าทรัพย์สินนั้นได้ขายทอดตลาด

คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)

สรุป: นายมกราไม่ต้องรับผิดชอบตามข้อเรียกร้องของนายมีนา


หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

มาตรา 491 – อันว่าขายฝากนั้น คือสัญญาซื้อขายซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกไปยังผู้ซื้อ โดยมีข้อตกลงกันว่าผู้ขายอาจไถ่ทรัพย์นั้นคืนได้

มาตรา 497 – สิทธิในการไถ่ทรัพย์สินนั้น จะพึงใช้ได้แต่บุคคลเหล่านี้ คือ
               (1) ผู้ขายเดิม หรือทายาทของผู้ขายเดิม หรือ
               (2) ผู้รับโอนสิทธินั้น หรือ
               (3) บุคคลซึ่งในสัญญายอมไว้โดยเฉพาะว่าให้เป็นผู้ไถ่ได้

คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)

สรุป: ข้ออ้างของนายสิงห์ที่ไม่ยอมให้นายแมวไถ่ถอนรถยนต์นั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย


สั่งซื้อแนวข้อสอบพร้อมคำอธิบาย, คำวินิจฉัย, หนังสือ

ใส่ความเห็น