LAW2105
📍 พิกัดสั่งซื้อ
ซื้อหนังสือ & ข้อสอบ (เล่ม/มีคำอธิบาย): Sheet and Book
ซื้อหนังสือ: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
เพิ่มเติม
1. วิชา LAW (ทั้งหมด)
2. วิชา LAW2105
แนวข้อสอบนี้จัดทำเพื่อเป็นแนวทางในการอ่านหนังสือ กรณีต้องการคำอธิบาย/วินิจฉัยรูปแบบเต็ม สามารถสั่งซื้อได้จากลิงก์ด้านบนหรือคลิกด้านล่าง
ข้อ 1 นายเอกจองซื้อบ้านพร้อมที่ดินแปลงหมายเลข 1234 จากนายโท 1 แปลง ใบจองข้อ 1. ระบุขายบ้านพร้อมที่ดินจำนวน 1,000,000 บาท ข้อ 2. ระบุว่านายเอกวางเงินจองไว้เป็นจำนวน 50,000 บาท และให้เงินจำนวนนี้เป็นส่วนหนึ่งของการชำระราคาบ้านพร้อมที่ดินตามสัญญา และข้อ 3. ระบุค่าจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ให้นายโทเป็นผู้ชำระ อยากทราบว่าใบจองซื้อบ้านพร้อมที่ดินเป็นสัญญาซื้อขายประเภทใด หากนายเอกนัดไม่ชำระราคาบ้านพร้อมที่ดิน นายโทจะอาศัยความผูกพันที่มีผลตามสัญญาซื้อขายฟ้องร้องต่อศาลให้นายเอกปฏิบัติตามสัญญาได้หรือไม่ เพราะเหตุใด
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 456 – การซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นโมฆะ วิธีนี้ให้ใช้ถึงซื้อขายเรือมีระวางตั้งแต่ห้าตันขึ้นไป ทั้งซื้อขายแพและสัตว์พาหนะด้วย
สัญญาจะซื้อขายหรือจะซื้อ หรือคำมั่นในการซื้อขายทรัพย์สินตามที่ระบุไว้ในวรรคหนึ่ง ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างหนึ่งอย่างใดลงลายมือชื่อฝ่ายผู้ต้องรับผิดเป็นสำคัญ หรือได้วางประจำไว้ หรือได้ชำระหนี้บางส่วนแล้ว จะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่
คำวินิจฉัย: การที่นายเอกจองซื้อบ้านพร้อมที่ดินจากนายโท โดยใบจองได้ระบุราคาขายบ้านพร้อมที่ดินไว้ และระบุว่าเงินจองจำนวน 300,000 บาท กับระบุค่าโอนกรรมสิทธิ์ให้นายโทเป็นผู้ชำระ แสดงให้เห็นเจตนาของนายเอกและนายโทว่าตกลงจะโอนกรรมสิทธิบ้านพร้อมที่ดินต่อไป กรณีจึงมีสาระสำคัญครบถ้วนเป็นสัญญาจะซื้อขายบ้านพร้อมที่ดินระหว่างนายเอกและนายโท
ดังนั้น ใบจองซื้อบ้านพร้อมที่ดินจึงเป็นสัญญาซื้อขาย เมื่อข้อเท็จจริงตามใบจอง ข้อ 2. ระบุให้เงินจองเป็นส่วนหนึ่งของการชำระราคาบ้านพร้อมที่ดินตามสัญญา จึงถือเป็นการชำระค่าบ้านพร้อมที่ดินบางส่วน ถือว่าสัญญาจะซื้อขายมีหลักฐานในการฟ้องร้องบังคับคดีตาม ป.พ.พ.มาตรา 456 วรรคหนึ่งและวรรคสองแล้ว (เทียบเคียงคำพิพากษาฏีกา 1735/2554)
สรุป: สัญญาซื้อขายมีหลักฐานในการฟ้องร้องบังคับคดีตาม ป.พ.พ.มาตรา 456
ข้อ 2 นายหนึ่งสั่งซื้อเครื่องผลิตไอศกรีมเกล็ดหิมะจากนายสองในราคา 100,000 บาท นายหนึ่งได้ชำระเงินให้แก่นายสองในวันทำสัญญาจำนวน 40,000 บาท ส่วนที่เหลือแบ่งชำระเป็นสองงวด เมื่อเครื่องผลิตไอศกรีมเกล็ดหิมะที่นายสองส่งมอบให้แก่นายหนึ่งเกิดขัดข้องในการใช้งานอันเป็นผลจากกระบวนการผลิตรวมถึงการเซ็ทระบบเครื่องให้เหมาะสมกับภูมิอากาศของประเทศไทยจากโรงงานของนายสอง อยากทราบว่า ในระหว่างที่นายสองดำเนินการแก้ไขความชำรุดบกพร่องของเครื่องผลิตไอศกรีมเกล็ดหิมะตามคำเรียกร้องของนายหนึ่ง นายสองจะมีสิทธิเรียกนายหนึ่งให้ใช้ราคาที่ยังไม่ได้ชำระหรือไม่ ท่านในฐานะทนายความจะให้คำปรึกษาแก่นายสองเช่นไร
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 488 – ถ้าผู้ซื้อพบเห็นความชำรุดบกพร่องในทรัพย์สินซึ่งตนได้รับซื้อ ผู้ซื้อชอบที่จะยึดหน่วงราคาที่ยังไม่ได้ชำระไว้ได้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน เว้นแต่ผู้ขายจะหาประกันที่สมควรให้ได้
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป: นายสองไม่มีสิทธิเรียกร้องให้นายหนึ่งใช้ราคาที่ยังไม่ได้ชำระแก่นายสองจนกว่านายสองจะแก้ไขความชำรุดบกพร่องนั้นให้สิ้นไป
ข้อ 3 นายเอทำสัญญาขายฝากทองรูปพรรณไว้กับนายบีในราคา 19,999 บาท กำหนดเวลาไถ่ทองรูปพรรณกลับคืนภายใน 1 ปี เมื่อเวลาผ่านไป 11 เดือน นายเอได้โทรศัพท์ไปเจรจากับนายบีเพื่อขอขยายกำหนดเวลาไถ่ออกไปอีก 6 เดือน นายบีตอบตกลงโดยไม่ว่ากล่าวอะไร เนื่องจากเมื่อขยายกำหนดเวลาไถ่ออกไปแล้วก็ยังคงอยู่ภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด เมื่อเวลาผ่านไป 3 เดือนนับแต่วันที่ตกลงขยายกำหนดเวลาไถ่ นายเอนำเงินจำนวน 19,999 บาท ไปขอไถ่ถอนทองรูปพรรณคืนจากนายบี แต่นายบีกลับปฏิเสธการไถ่อ้างว่าล่วงเลยกำหนดเวลาไถ่แล้ว เพราะการขยายกำหนดเวลาไถ่ใช้ไม่ได้เนื่องจากไม่ได้ปฏิบัติตามวิธีการที่กฎหมายกำหนด หรือหากนายเอประสงค์จะไถ่ทองรูปพรรณกลับคืนจริง ก็สามารถไถ่ได้ในราคา 31,000 บาท ต่อหนึ่งบาททองคำตามกำหนดราคาทองคำที่ประกาศโดยสมาคมค้าทองคำประจำวันที่ 11 มิถุนายน 2565 ซึ่งเป็นวันที่ขอไถ่ถอน
ให้ท่านวินิจฉัยว่าข้อกล่าวอ้างของนายบีฟังขึ้นหรือไม่ เพราะเหตุใด
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 494 – ท่านมิให้ใช้สิทธิไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากเมื่อพ้นเวลาดังจะกล่าวต่อไปนี้
(1) ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์ กำหนดสิบปีนับแต่เวลาซื้อขาย
(2) ถ้าเป็นสังหาริมทรัพย์ กำหนดสามปีนับแต่เวลาซื้อขาย
มาตรา 496 – กำหนดเวลาไถ่นั้น อาจทำสัญญาขยายกำหนดเวลาไม่ได้ แต่กำหนดเวลาไถ่รวมกันทั้งหมด ถ้าเกินกำหนดเวลามาตรา 494 ให้ลดลงมาเป็นกำหนดเวลาตามมาตรา 494
การขยายกำหนดเวลาไถ่ตามวรรคหนึ่งอย่างน้อยต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้รับไถ่ ถ้าเป็นทรัพย์สินซึ่งการซื้อขายกันจะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ห้ามมิให้ยกการขยายเวลาขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริต และได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว เว้นแต่จะได้นำหนังสือหรือหลักฐานเป็นหนังสือดังกล่าวไปจดทะเบียนหรือจดแจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่
มาตรา 499 – สินไถ่นั้นถ้าไม่ได้กำหนดกันไว้ว่าเท่าใดไซร้ ท่านให้ไถ่ตามราคาที่ขายฝาก ถ้าปรากฎในเวลาไถ่ว่าสินไถ่หรือราคาขายฝากที่กำหนดไว้สูงกว่าราคาขายฝากที่แท้จริงเกินอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี ให้ไม่ได้ตามราคาขายฝากที่แท้จริงรวมประโยชน์ตอบแทนร้อยละสิบห้าต่อปี
คำวินิจฉัย: ถึงแม้นายเอและนายบีอาจตกลงกำหนดเวลาไถ่ทองรูปพรรณได้ เพราะเป็นการขยายกำหนดเวลาไถ่ก่อนครบกำหนดและเมื่อรวมกับกำหนดเวลาไถ่เดิมแล้วมีกำหนดเวลาไถ่ไม่เกินสามปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 494 แต่เมื่อการขยายกำหนดเวลาไถ่ระหว่างนายเอและนายบีไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อนายบีผู้ซื้อฝากตามมาตรา 496 การขยายกำหนดเวลาไถ่ย่อมใช้ไม่ได้เนื่องจากไม่ได้ปฏิบัติตามวิธีการที่กฎหมายกำหนด ข้อกล่าวอ้างของนายบีในส่วนการขยายกำหนดเวลาไถ่รับฟังได้
ในส่วนประเด็นเรื่องสินไถ่ เนื่องจากนายเอและนายบีทำสัญญาขายฝากโดยไม่ได้กำหนดจำนวนสินไถ่ไว้ หากนายเอจะต้องไถ่ทองรูปพรรณคืนในกำหนดนายเอจะต้องนำเงินจำนวน 19,999 บาท ซึ่งเท่ากับราคาที่ขายฝากมาไถ่คืนจึงถือว่านายเอได้ใช้สิทธิไถ่โดยชอบด้วยมาตรา 499 ดังนั้น ข้อกล่าวอ้างของนายบีว่านายเอสามารถไถ่ทองรูปพรรณคืนได้ในราคา 31,000 บาทต่อหนึ่งบาททองคำ ตามกำหนดราคาทองคำที่ประกาศโดยสมาคมค้าทองคำประจำวันที่ 11 มิถุนายน 2565 ซึ่งเป็นวันที่ขอไถ่ถอน จึงไม่อาจรับฟังได้
สรุป: ข้อกล่าวอ้างของนายบีในส่วนการขยายกำหนดเวลาไถ่รับฟังได้ ส่วนข้อกล่าวอ้างให้นายเอไถ่ทองคืนในราคา 31,000 บาทต่อหนึ่งบาททองคำรับฟังไม่ได้




ใส่ความเห็น