LAW2105
📍 พิกัดสั่งซื้อ
ซื้อหนังสือ & ข้อสอบ (เล่ม/มีคำอธิบาย): Sheet and Book
ซื้อหนังสือ: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
เพิ่มเติม
1. วิชา LAW (ทั้งหมด)
2. วิชา LAW2105
แนวข้อสอบนี้จัดทำเพื่อเป็นแนวทางในการอ่านหนังสือ กรณีต้องการคำอธิบาย/วินิจฉัยรูปแบบเต็ม สามารถสั่งซื้อได้จากลิงก์ด้านบนหรือคลิกด้านล่าง
ข้อ 1 นายเอกไปเดินตลาดสดเพื่อซื้ออาหารสดมาประกอบอาหาร ซึ่งนายเอกเห็นเป็ดที่ร้านขายเป็ดของนายโทมีขนาดตัวใหญ่และน่านำไปประกอบอาหาร จึงบอกนายโทว่าขอเลือกซื้อเป็ด 1 ตัว ซึ่งนายโทขายตัวละ 400 บาท เมื่อนายเอกและนายโทตกลงกันเสร็จ นายเอกได้ชำระเงินไว้ให้นายโท 400 บาท และนายโทก็ได้นำเป็ดใส่ถุงไว้เรียบร้อย และนายเอกแจ้งว่าเดี๋ยวเข้าไปเดินจ่ายตลาดก่อนออกมาจะรับเอาเป็ดนี้ ในระหว่างนั้นมีคนมาขอซื้อเป็ด นายโทจึงหยิบเป็ดตัวที่ใส่ถุงไว้ซึ่งเป็นของนายเอกให้บุคคลที่มาขอซื้อนั้นไป
ดังนี้ อยากทราบว่า สัญญาซื้อขายเป็ดระหว่างนายเอกและนายโทเป็นสัญญาซื้อขายประเภทใด กรรมสิทธิ์ในตัวเป็ดที่ซื้อขายเป็นของใคร และนายเอกจะเรียกร้องให้นายโทรับผิดชอบอย่างไรได้บ้าง
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 453 – อันว่าซื้อขายนั้นคือสัญญาซึ่งบุคคลฝ่ายหนึ่งเรียกผู้ขายโอนกรรมสิทธิ์แห่งทรัพย์สินให้แก่บุคคลอีกฝ่ายหนึ่งเรียกว่าผู้ซื้อและผู้ซื้อตกลงว่าจะใช้ราคาทรัพย์สินนั้นให้แก่ผู้ขาย
มาตรา 456 – การซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นโมฆะ วิธีนี้ให้ใช้ถึงซื้อขายเรือมีระวางตั้งแต่ห้าตันขึ้นไป ทั้งซื้อขายแพและสัตว์พาหนะด้วย
สัญญาจะซื้อขายหรือจะซื้อ หรือคำมั่นในการซื้อขายทรัพย์สินตามที่ระบุไว้ในวรรคหนึ่ง ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างหนึ่งอย่างใดลงลายมือชื่อฝ่ายผู้ต้องรับผิดเป็นสำคัญ หรือได้วางประจำไว้ หรือได้ชำระหนี้บางส่วนแล้ว จะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่
มาตรา 460 – ในการซื้อขายทรัพย์สินซึ่งมิได้กำหนดลงไว้แน่นอนนั้น ท่านว่ากรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปจนกว่าจะได้หมาย หรือนับ ชั่ง ตวง วัด หรือคัดเลือก หรือทำโดยวิธีอื่นเพื่อให้บ่งตัวทรัพย์สินนั้นออกเป็นแน่นอนแล้ว
ในการซื้อขายทรัพย์สินเฉพาะสิ่ง ถ้าผู้ขายยังจะต้องนับ ชั่ง ตวง วัด หรือทำการอย่างอื่น หรือทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดอันเกี่ยวแก่ทรัพย์สินเพื่อให้รู้กำหนดราคาทรัพย์สินนั้นแน่นอน ท่านว่ากรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปยังผู้ซื้อจนกว่าการหรือสิ่งนั้นได้ทำแล้ว
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป: สัญญาซื้อขายระหว่างนายเอกกับนายโทเป็นสัญญาซื้อขายเสร็จเด็ดขาด กรรมสิทธิ์เป็นของนายเอก และนายเอกสามารถเรียกร้องให้นายโทรับผิดชอบได้
ข้อ 2 สมิธซื้อข้าวสารจำนวน 100 กระสอบจากบริษัท โรงสีข้าวจอยไรซ์ จำกัด (“บริษัท”) โดยจะชำระราคาในวันส่งมอบข้าวสาร ปรากฎว่าในวันส่งมอบข้าวสาร คนงานของบริษัทฯ ลำเลียงข้าวสารลงจากรถบรรทุก และนับจำนวนแล้วได้ 110 กระกอบ สมิธต้องการข้าวสารทั้งหมดเพราะตนคิดว่าจะได้กักตุนข้าวสารที่เกินมานั้นไว้ใช้ประโยชน์ต่อไปนี้ สมิธจึงแจ้งกับบริษัทฯ ว่าตนขอรับข้าวสารจำนวน 110 กระสอบ และจะชำระราคาตามที่ตกลงสำหรับ 100 กระสอบเท่านั้น โดยขอปฏิเสธการชำระเงินสำหรับ 10 กระสอบที่เกินมา อย่างไรก็ตาม บริษัทฯ กลับแจ้งว่าในการรับข้าวสารไปทั้งหมด 110 กระสอบนั้น สมิธจะต้องชำระราคาสำหรับ 100 กระสอบตามที่ตกลงไว้แล้ว ยังจะต้องชำระราคาสำหรับส่วนของ 10 กระสอบที่เกินมาด้วย
ดังนี้ ให้วินิจฉัยว่าการที่บริษัทเรียกให้สมิธชำระราคาเช่นนั้นชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ จงอธิบาย
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 465 – ในการซื้อขายสังหาริมทรัพย์นั้น
(1) หากว่าผู้ขายส่งมอบทรัพย์สินน้อยกว่าที่ได้สัญญาไว้ ท่านว่าผู้ซื้อจะปัดเสียไม่รับเอาเลยก็ได้ แต่ถ้าผู้ซื้อรับเอาทรัพย์สินนั้นไว้ ผู้ซื้อก็ต้องใช้ราคาตามส่วน
(2) หากว่าผู้ขายส่งมอบทรัพย์สินมากกว่าที่ได้สัญญาไว้ ท่านว่าผู้ซื้อจะรับเอาทรัพย์สินนั้นไว้แต่เพียงตามสัญญาและนอกกว่านั้นปัดเสียก็ได้ หรือจะปัดเสียทั้งหมดไม่รับเอาไว้เลยก็ได้ ถ้าผู้ซื้อรับเอาทรัพย์สินอันเขาส่งมอบเช่นนั้นไว้ทั้งหมด ผู้ซื้อก็ต้องใช้ราคาตามส่วน
(3) หากว่าผู้ขายส่งมอบทรัพย์สินตามที่ได้สัญญาไว้ระคนกับทรัพย์สินอย่างอื่นอันมิได้รวมอยู่ในข้อสัญญาไซร้ ท่านว่าผู้ซื้อจะรับเอาทรัพย์สินไว้แต่ตามสัญญา และนอกกว่านั้นปัดเสียก็ได้ หรือจะปัดเสียทั้งหมดก็ได้
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป: การที่บริษัทเรียกให้สมิธชำระราคาเช่นนั้น ชอบด้วยกฎหมายแล้ว
ข้อ 3 นายเอกทำสัญญาเป็นหนังสือและจดทะเบียนขายฝากสวนทุเรียนแปลงหนึ่งของนายเอไว้กับนายบีในราคา 1,000,000 บาท เท่าราคาขายฝากที่รับไปจริง แต่ไม่ได้กำหนดสินไถ่ และไม่ได้กำหนดเวลาไถ่ ขายฝากไปได้ 4 ปี ได้นำเงิน 1,000,000 บาท มาขอไถ่สวนทุเรียนแปลงนั้นคืนจากนายบี นายบีก็รับเงินทั้งหมดไว้ แต่เนื่องจากวันนั้นเป็นวันหยุดราชการสำนักงานที่ดินปิด จึงยังไม่สามารถเพิกถอนทะเบียนการขายฝากได้ ทั้งคู่จึงนัดจะไปเพิกถอนทะเบียนภายหลัง ผ่านมาสองเดือนนายเอทวงถามให้นายบีไปเพิกถอนทะเบียนขายฝากให้กับตน แต่ปรากฎว่าหลังจากที่นายเอชำระค่าสินไถ่ให้นายบีไปได้หนึ่งเดือน นายบีกลับนำผลทุเรียนทั้งสวนไปขายเหมาให้พ่อค้าในราคา 100,000 บาท นายบีรับเงินไปแล้วและพ่อค้าทุเรียนได้มาเก็บผลทุเรียนในสวนไปหมดแล้ว
ให้ท่านวินิจฉัยว่ากรรมสิทธิ์ในสวนทุเรียนแปลงนั้นโอนกลับคืนมายังนายเอแล้วหรือยัง และถ้านายบีไม่ยอมไปเพิกถอนทะเบียนขายฝากให้ นายเอจะฟ้องร้องบังคับคดีต่อศาลให้นายบีไปถอนทะเบียนขายฝากและเรียกราคาผลทุเรียน 100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยได้หรือไม่ และเพราะเหตุใด
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 492 – ในกรณีที่มีการไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากภายในเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญาหรือภายในเวลาที่กฎหมายกำหนด หรือผู้ไถ่ได้วางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ต่อสำนักงานวางทรัพย์ภายในกำหนดเวลาไถ่โดยสละสิทธิถอนทรัพย์ที่ได้วางไว้ ให้ทรัพย์สินซึ่งขายฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ไถ่ตั้งแต่เวลาที่ผู้ไถ่ได้ชำระสินไถ่หรือวางทรัพย์อันเป็นสินไถ่ แล้วแต่กรณี
ในกรณีที่ได้วางทรัพย์ตามวรรคหนึ่ง ให้เจ้าพนักงานของสำนักงานวางทรัพย์แจ้งให้ผู้รับไถ่ทราบถึงการวางทรัพย์โดยพลัน โดยผู้ไถ่ไม่ต้องปฏิบัติตามมาตรา 333 วรรคสาม
มาตรา 494 – ท่านมิให้ใช้สิทธิไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากเมื่อพ้นเวลาดังจะกล่าวต่อไปนี้
(1) ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์ กำหนดสิบปีนับแต่เวลาซื้อขาย
(2) ถ้าเป็นสังหาริมทรัพย์ กำหนดสามปีนับแต่เวลาซื้อขาย
มาตรา 499 – สินไถ่นั้นถ้าไม่ได้กำหนดกันไว้ว่าเท่าใดไซร้ ท่านให้ไถ่ตามราคาที่ขายฝาก ถ้าปรากฎในเวลาไถ่ว่าสินไถ่หรือราคาขายฝากที่กำหนดไว้สูงกว่าราคาขายฝากที่แท้จริงเกินอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี ให้ไม่ได้ตามราคาขายฝากที่แท้จริงรวมประโยชน์ตอบแทนร้อยละสิบห้าต่อปี
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป: กรรมสิทธิ์ในสวนทุเรียนแปลงนั้นดโอนกลับคืนมายังนายเอแล้ว พร้อมทุเรียนในสวนทั้งหมด นายบีไม่มีสิทธิ์นำทุเรียนไปขาย ถ้านายบีไม่ยอมถอนทะเบียนการขายฝากให้ นายเอจะฟ้องร้องบังคับคดีต่อศาลให้นายบีไปเพิกถอนทะเบียนขายฝากและเรียกราคาผลทุเรียนในสวน 100,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยได้ เพราะกรรมสิทธิ์สวนทุเรียนได้โอนกลับคืนมาเป็นของนายบีแล้ว ผลทุเรียนในสวนเป็นดอกผลของต้นทุเรียนจึงเป็นกรรมสิทธิ์ของนายเอด้วย




ใส่ความเห็น