LAW2105
📍 พิกัดสั่งซื้อ
ซื้อหนังสือ & ข้อสอบ (เล่ม/มีคำอธิบาย): Sheet and Book
ซื้อหนังสือ: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
เพิ่มเติม
1. วิชา LAW (ทั้งหมด)
2. วิชา LAW2105
แนวข้อสอบนี้จัดทำเพื่อเป็นแนวทางในการอ่านหนังสือ กรณีต้องการคำอธิบาย/วินิจฉัยรูปแบบเต็ม สามารถสั่งซื้อได้จากลิงก์ด้านบนหรือคลิกด้านล่าง
ข้อ 1 นายแดงต้องการซื้อทุเรียนจากสวนทุเรียนของนายดำ จำนวน 1,000 กิโลกรัม ในราคากิโลกรัมละ 100 บาท นายแดงจึงโทรศัพท์ไปหานายดำเพื่อขอซื้อในจำนวนและราคาดังกล่าว นายดำตอบตกลงขายทุเรียนให้แก่นายแดงตามที่นายแดงเสนอมา โดยนายดำแจ้งให้นายแดงโอนเงินชำระไว้ 50% นายแดงจึงโอนเงินพร้อมส่งสลิปการโอนเงินให้แก่นายดำเป็นที่เรียบร้อย ต่อมาอีก 3 วัน ในระหว่างที่นายดำตัดทุเรียนเพื่อนำออกขาย ซึ่งทั้งสวนมีทุเรียนจำนวนประมาณกว่า 1,000 กิโลกรัม ปรากฎว่ามีชาวจีนมาเหมาซื้อทุเรียนไปทั้งหมด จึงทำให้นายแดงไม่ได้รับทุเรียนตามที่ซื้อ
ดังนี้ อยากทราบว่า สัญญาซื้อขายระหว่างนายแดงกับนายดำเป็นสัญญาซื้อขายประเภทใด และในขณะตกลงซื้อกันกรรมสิทธิในทุเรียน 1,000 กิโลกรัมเป็นของใคร และนายแดงจะฟ้องให้นายดำรับผิดชอบกรณีไม่มีทุเรียนส่งมอบให้แก่ตนเองได้หรือไม่
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 453 – อันว่าซื้อขายนั้นคือสัญญาซึ่งบุคคลฝ่ายหนึ่งเรียกผู้ขายโอนกรรมสิทธิ์แห่งทรัพย์สินให้แก่บุคคลอีกฝ่ายหนึ่งเรียกว่าผู้ซื้อและผู้ซื้อตกลงว่าจะใช้ราคาทรัพย์สินนั้นให้แก่ผู้ขาย
มาตรา 456 – การซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นโมฆะ วิธีนี้ให้ใช้ถึงซื้อขายเรือมีระวางตั้งแต่ห้าตันขึ้นไป ทั้งซื้อขายแพและสัตว์พาหนะด้วย
มาตรา 460 – ในการซื้อขายทรัพย์สินซึ่งมิได้กำหนดลงไว้แน่นอนนั้น ท่านว่ากรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปจนกว่าจะได้หมาย หรือนับ ชั่ง ตวง วัด หรือคัดเลือก หรือทำโดยวิธีอื่นเพื่อให้บ่งตัวทรัพย์สินนั้นออกเป็นแน่นอนแล้ว
ในการซื้อขายทรัพย์สินเฉพาะสิ่ง ถ้าผู้ขายยังจะต้องนับ ชั่ง ตวง วัด หรือทำการอย่างอื่น หรือทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดอันเกี่ยวแก่ทรัพย์สินเพื่อให้รู้กำหนดราคาทรัพย์สินนั้นแน่นอน ท่านว่ากรรมสิทธิ์ยังไม่โอนไปยังผู้ซื้อจนกว่าการหรือสิ่งนั้นได้ทำแล้ว
คำวินิจฉัย: จากกรณีข้อเท็จจริงดังกล่าว
- สัญญาซื้อขายทุเรียนระหว่างนายแดงกับนายดำเป็นการซื้อขายสังหาริมทรัพย์ธรรมดา เมื่อทั้งคู่มีการตกลงกันจึงเป็นสัญญาซื้อขายตามมาตรา 453 และเป็นสัญญาซื้อขายประเภทเสร็จเด็ดขาดทั่วไป เพราะทุเรียนเป็นสังหาริมทรัพย์ กฎหมายไม่ได้กำหนดแบบในการซื้อขายไว้ เมื่อทั้งคู่ตกลงซื้อขายกันโดยไม่มีแบบพิธีที่ต้องปฏิบัติต่อกัน สัญญาซื้อขายที่เกิดขึ้นจึงเป็นสัญญาซื้อขายเสร็จเด็ดขาดทั่วไป
- กรรมสิทธิ์ในทุเรียน 1,000 กิโลกรัมที่นายแดงซื้อยังไม่ใช่ของนายแดง เพราะการซื้อขายดังกล่าวสวนทุเรียนของนายดำมีทุเรียนจำนวนกว่า 10,000 กิโลกรัม เมื่อจำนวนที่นายแดงซื้อ นายดำยังต้องมีการนับชั่งและคัดแยกออกมาอีก กรรมสิทธิ์ดังกล่าวจึงยังไม่โอนมายังนายแดงในขณะซื้อขาย ดังนี้กรรมสิทธิ์ยังเป็นของนายดำตามมาตรา 460
- กรณีการซื้อขายสังหาริมทรัพย์ราคาตั้งแต่ 20,000 บาทขึ้นไปต้องมีหลักฐานตามมาตรา 456 วรรค 2 จึงจะสามารถฟ้องร้องบังคับคดีกันได้ เมื่อข้อเท็จจริงการซื้อขายทุเรียน 1,000 กิโลกรัม กิโลกรัมละ 100 บาท เป็นเงิน 100,000 บาท อันเข้าบทบัญญัติตามมาตรา 456 วรรค 3 และปรากฎว่านายแดงได้ชำระเงินแก่นายดำไว้ 50% จึงถือได้ว่ามีหลักฐานที่นายแดงสามารถฟ้องให้นายดำรับผิดชอบได้ หากนายดำไม่มีทุเรียนส่งมอบก็ต้องคืนเงินและหากมีความเสียหายเกิดขึ้น นายดำต้องรับผิดชอบอีก
สรุป:
– สัญญาซื้อขายทุเรียนเป็นสัญญาประเภทเสร็จเด็ดขาดทั่วไป
– กรรมสิทธิ์ทุเรียนยังคงเป็นของนายดำ
– นายแดงสามารถฟ้องนายดำให้รับผิดชอบได้
ข้อ 2 นายเอกตกลงซื้อโปรแกรมคอมพิวเตอร์จากนายโท ในราคา 20,000 บาท โดยโปรแกรมดังกล่าว มีฟังก์ชั่นการทำงานได้ 6 ระบบ เมื่อนายเอกลงโปรแกรมเสร็จแล้วและกำลังทดสอบระบบ ปรากฎว่าโปรแกรมทำงานได้จริงเพียงแค่ 5 ระบบ อีก 1 ระบบไม่สามารถใช้งานได้ นายเอกจึงรีบโทรศัพท์แจ้งแก่นายโทเพื่อให้นายโทแก้ไขหรือเปลี่ยนโปรแกรมพร้อมรหัสลงโปรแกรมใหม่
ดังนี้ นายเอกสามารถเรียกร้องจากนายโทผู้ขายให้รับผิดชอบจากการที่โปรแกรมใช้งานไม่ครบถ้วนนี้ได้หรือไม่ อย่างไร
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 472 – ในกรณีที่ทรัพย์สินซึ่งขายนั้นชำรุดบกพร่องอย่างหนึ่งอย่างใดอันเป็นเหตุให้เสื่อมราคาหรือเสื่อมความเหมาะสมแก่ประโยชน์อันมุ่งจะใช้เป็นปกติก็ดี ประโยชน์ที่มุ่งหมายโดยสัญญาก็ดี ท่านว่าผู้ขายต้องรับผิดชอบ
ความที่กล่าวมาในมาตรานี้ย่อมใช้ได้ทั้งที่ผู้ขายรู้อยู่แล้วหรือไม่รู้ว่าความชำรุดบกพร่องมีอยู่
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป: นายโทต้องรับผิดชอบต่อนายเอก
ข้อ 3 นายไก่นำสร้อยคอทองคำไปขายฝากไว้กับนายไข่ ในราคา 20,000 บาท (ส่งมอบทรัพย์สินเรียบร้อย) โดยตกลงไถ่ถอนคืนในระยะเวลา 1 ปี นับแต่วันขายฝาก และสินไถ่จำนวน 30,000 บาท ในระหว่างขายฝากนายไข่นำสร้อยคอทองคำไปขายให้แก่นายเป็ด ในราคา 30,000 บาท โดยนายเป็ดก็ทราบว่าสร้อยคอทองคำนี้เป็นของนายไก่ที่นำมาขายฝากไว้กับนายไข่
ดังนี้ เมื่อครบกำหนดระยะเวลาไถ่ถอน นายไก่ต้องไปขอไถ่ถอนจากผู้ใด ในจำนวนสินไถ่กี่บาท
หลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 491 – อันว่าขายฝากนั้น คือสัญญาซื้อขายซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกไปยังผู้ซื้อ โดยมีข้อตกลงกันว่าผู้ขายอาจไถ่ทรัพย์นั้นคืนได้
มาตรา 494 – ท่านมิให้ใช้สิทธิไถ่ทรัพย์สินซึ่งขายฝากเมื่อพ้นเวลาดังจะกล่าวต่อไปนี้
(1) ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์ กำหนดสิบปีนับแต่เวลาซื้อขาย
(2) ถ้าเป็นสังหาริมทรัพย์ กำหนดสามปีนับแต่เวลาซื้อขาย
มาตรา 498 – สิทธิในการไถ่ทรัพย์สินนั้น จะพึงใช้ได้เฉพาะต่อบุคคลเหล่านี้ คือ
(1) ผู้ซื้อเดิม หรือทายาทของผู้ซื้อเดิม หรือ
(2) ผู้รับโอนทรัพย์สิน หรือรับโอนสิทธิเหนือทรัพย์สินนั้น แต่ในข้อนี้ถ้าเป็นสังหาริมทรัพย์จะใช้สิทธิได้ต่อเมื่อผู้รับโอนได้รู้ในเวลาโอน ว่าทรัพย์สินตกอยู่ในบังคับแห่งสิทธิไถ่คืน
มาตรา 499 – สินไถ่นั้นถ้าไม่ได้กำหนดกันไว้ว่าเท่าใดไซร้ ท่านให้ไถ่ตามราคาที่ขายฝาก ถ้าปรากฎในเวลาไถ่ว่าสินไถ่หรือราคาขายฝากที่กำหนดไว้สูงกว่าราคาขายฝากที่แท้จริงเกินอัตราร้อยละสิบห้าต่อปี ให้ไม่ได้ตามราคาขายฝากที่แท้จริงรวมประโยชน์ตอบแทนร้อยละสิบห้าต่อปี
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป: เมื่อครบกำหนดไถ่ถอน นายไก่สามารถไปขอไถ่ถอนสร้อยคอทองคำคืนได้จากนายเป็ดได้ในจำนวนสินไถ่ 23,000 บาท




ใส่ความเห็น