LAW2106
📍 พิกัดสั่งซื้อพร้อมเฉลย
ซื้อข้อสอบ (เล่ม/มีคำอธิบาย): Sheet and Book
ซื้อหนังสือ: ประมวลกฎหมายอาญา
Resource
1. วิชา LAW (ทั้งหมด)
2. วิชา LAW2016
3. มาตราที่ใช้ตอบ LAW2016
4. ประมวลกฎหมายอาญา
แนวข้อสอบนี้จัดทำเพื่อเป็นแนวทางในการอ่านหนังสือ กรณีต้องการคำอธิบาย/วินิจฉัยรูปแบบเต็ม สามารถสั่งซื้อได้จากลิงก์ด้านบนหรือคลิกด้านล่าง
ข้อ 1 นายมึนงงเข้าสอบกฎหมายอาญา 1 แต่ทำข้อสอบไม่ได้ จึงนึกโมโหตำราทั้งหมดและตั้งใจว่าจะไม่อยู่ร่วมโลกกับตำราเหล่านั้นอีกต่อไป เมื่อออกมาที่ม้านั่งหน้าห้องสอบ ด้วยความรีบร้อนไม่ทันได้ดูให้ดีเสียก่อน จึงคว้าตำราหนึ่งขึ้นมาแล้วนำไปโยนทิ้งบ่อน้ำ ตำราเสียหายทั้งหมด ปรากฎว่าตำรากองนั้นเป็นของนางสาวงงงวย จงวินิจฉัยความรับผิดทางอาญาของนายมึนงง
หลักกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา 59 – บุคคลจะต้องรับผิดในทางอาญาก็ต่อเมื่อได้กระทำโดยเจตนา เว้นแต่จะได้กระทำโดยประมาท ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติให้ต้องรับผิดเมื่อได้กระทำโดยประมาท หรือเว้นแต่ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติไว้โดยแจ้งชัดให้ต้องรับผิดแม้ได้กระทำโดยไม่มีเจตนา
กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำและในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น
ถ้าผู้กระทำมิได้รู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิด จะถือว่าผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นมิได้
กระทำโดยประมาท ได้แก่กระทำความผิดมิใช่โดยเจตนา แต่กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังซึ่งบุคคลในภาวะเช่นนั้นจักต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์ และผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้ แต่หาได้ใช้ให้เพียงพอไม่
การกระทำ ให้หมายความรวมถึงการให้เกิดผลอันหนึ่งอันใดขึ้นโดยงดเว้นการที่จักต้องกระทำเพื่อป้องกันผลนั้นด้วย
มาตรา 62 – ข้อเท็จจริงใด ถ้ามีอยู่จริงจะทำให้การกระทำไม่เป็นความผิด หรือทำให้ผู้กระทำไม่ต้องรับโทษ หรือได้รับโทษน้อยลง แม้ข้อเท็จจริงนั้นจะไม่มีอยู่จริง แต่ผู้กระทำสำคัญผิดว่ามีอยู่จริง ผู้กระทำย่อมไม่มีความผิด หรือได้รับยกเว้นโทษ หรือได้รับโทษน้อยลง แล้วแต่กรณี
ถ้าความไม่รู้ข้อเท็จจริงตามความในวรรคสามแห่งมาตรา ๕๙ หรือความสำคัญผิดว่ามีอยู่จริงตามความในวรรคแรก ได้เกิดขึ้นด้วยความประมาทของผู้กระทำความผิด ให้ผู้กระทำรับผิดฐานกระทำโดยประมาท ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติไว้โดยเฉพาะว่า การกระทำนั้นผู้กระทำจะต้องรับโทษแม้กระทำโดยประมา
บุคคลจะต้องรับโทษหนักขึ้นโดยอาศัยข้อเท็จจริงใด บุคคลนั้นจะต้องได้รู้ข้อเท็จจริงนั้น
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป: นายมึนงงไม่มีความรับผิดทางอาญา
ข้อ 2 นายกระเป๋าต้องการฆ่านายกระบี่ เมื่อเห็นนายกระติกเดินมาคิดว่าเป็นนายกระบี่ จึงใช้ปืนยิงไปที่นายกระติก นายกระติกเห็นก่อนจึงตีลังกาหลบได้ทัน ทำให้ไม่ได้รับอันตรายใดเลย แต่กระสุนปืนเลยไปถูกนายกระเบนถึงแก่ความตาย ทำให้กระถางราชวงศ์ชิงของนายกระโจมที่นายกระเบนอุ้มอยู่ตกแตกอีกด้วย จงวินิจฉัยความรับผิดทางอาญาของนายกระเป๋า
หลักกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา 59 – บุคคลจะต้องรับผิดในทางอาญาก็ต่อเมื่อได้กระทำโดยเจตนา เว้นแต่จะได้กระทำโดยประมาท ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติให้ต้องรับผิดเมื่อได้กระทำโดยประมาท หรือเว้นแต่ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติไว้โดยแจ้งชัดให้ต้องรับผิดแม้ได้กระทำโดยไม่มีเจตนา
กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำและในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น
ถ้าผู้กระทำมิได้รู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิด จะถือว่าผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นมิได้
กระทำโดยประมาท ได้แก่กระทำความผิดมิใช่โดยเจตนา แต่กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังซึ่งบุคคลในภาวะเช่นนั้นจักต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์ และผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้ แต่หาได้ใช้ให้เพียงพอไม่
การกระทำ ให้หมายความรวมถึงการให้เกิดผลอันหนึ่งอันใดขึ้นโดยงดเว้นการที่จักต้องกระทำเพื่อป้องกันผลนั้นด้วย
มาตรา 60 – ผู้ใดเจตนาที่จะกระทำต่อบุคคลหนึ่ง แต่ผลของการกระทำเกิดแก่อีกบุคคลหนึ่งโดยพลาดไป ให้ถือว่าผู้นั้นกระทำโดยเจตนาแก่บุคคลซึ่งได้รับผลร้ายจากการกระทำนั้น แต่ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติให้ลงโทษหนักขึ้น เพราะฐานะของบุคคลหรือเพราะความสัมพันธ์ระหว่างผู้กระทำกับบุคคลที่ได้รับผลร้าย มิให้นำกฎหมายนั้นมาใช้บังคับเพื่อลงโทษผู้กระทำให้หนักขึ้น
มาตรา 61 – ผู้ใดเจตนาจะกระทำต่อบุคคลหนึ่ง แต่ได้กระทำต่ออีกบุคคลหนึ่งโดยสำคัญผิด ผู้นั้นจะยกเอาความสำคัญผิดเป็นข้อแก้ตัวว่ามิได้กระทำโดยเจตนาหาได้ไม่
มาตรา 80 – ผู้ใดลงมือกระทำความผิดแต่กระทำไปไม่ตลอด หรือกระทำไปตลอดแล้วแต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผล ผู้นั้นพยายามกระทำความผิด
ผู้ใดพยายามกระทำความผิด ผู้นั้นต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป: นายกระเป๋าต้องรับผิดทางอาญาฐานพยายามฆ่านายกระติก
นายกระเป๋าต้องรับผิดทางอาญาฐานฆ่านายกระเบนโดยพลาด
นายกระเป๋าไม่ต้องรับผิดทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์ของนายกระโจม
ข้อ 3 นายเลวพูดจาเสียดสีและทำร้ายร่างกายนายดีจนนายดีล้มลง นายเลวจึงวิ่งหนีไป นายดีลุกขึ้นมาได้วิ่งไล่ตามจนทัน ชักมีดพกออกมาแทงนายเลวที่แขนขวา นายเลวหันไปเห็นนายโชคร้ายกำลังจะปิดประตูบ้าน จึงรีบวิ่งไปเปิดประตูบ้านเพื่อจะเข้าไปหลบซ่อนตัว แต่นายโชคร้ายไม่ยอมให้เข้า นายเลวจึงผลักนายโชคร้ายหัวกระแทกประตูได้รับบาดเจ็บ นายโชคร้ายจึงต่อยปากนายเลวจนฟันหัก ดังนี้ นายเลว นายดี และนายโชคร้าย มีเหตุที่เป็นคุณทางกฎหมายประการใดบ้าง และต้องรับผิดเช่นไร
หลักกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา 59 – บุคคลจะต้องรับผิดในทางอาญาก็ต่อเมื่อได้กระทำโดยเจตนา เว้นแต่จะได้กระทำโดยประมาท ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติให้ต้องรับผิดเมื่อได้กระทำโดยประมาท หรือเว้นแต่ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติไว้โดยแจ้งชัดให้ต้องรับผิดแม้ได้กระทำโดยไม่มีเจตนา
กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำและในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น
ถ้าผู้กระทำมิได้รู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิด จะถือว่าผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นมิได้
กระทำโดยประมาท ได้แก่กระทำความผิดมิใช่โดยเจตนา แต่กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังซึ่งบุคคลในภาวะเช่นนั้นจักต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์ และผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้ แต่หาได้ใช้ให้เพียงพอไม่
การกระทำ ให้หมายความรวมถึงการให้เกิดผลอันหนึ่งอันใดขึ้นโดยงดเว้นการที่จักต้องกระทำเพื่อป้องกันผลนั้นด้วย
มาตรา 67 – ผู้ใดกระทำความผิดด้วยความจำเป็น
(1) เพราะอยู่ในที่บังคับ หรือภายใต้อำนาจซึ่งไม่สามารถหลีกเลี่ยงหรือขัดขืนได้ หรือ
(2) เพราะเพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นพ้นจากภยันตรายที่ใกล้จะถึงและไม่สามารถหลีกเลี่ยง
ให้พ้นโดยวิธีอื่นใดได้ เมื่อภยันตรายนั้นตนมิได้ก่อให้เกิดขึ้นเพราะความผิดของตน
ถ้าการกระทำนั้นไม่เป็นการเกินสมควรแก่เหตุแล้ว ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษ
มาตรา 68 – ผู้ใดจำต้องกระทำการใดเพื่อป้องกันสิทธิของตน หรือของผู้อื่น ให้พ้นภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง ถ้าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุ การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่มีความผิด
มาตรา 72 – ผู้ใดบันดาลโทสะโดยถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จึงกระทำความผิดต่อผู้ข่มเหงในขณะนั้น ศาลจะลงโทษผู้นั้นน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นเพียงใดก็ได้
คำวินิจฉัย:
ความรับผิดของนายเลว
การที่นายเลวพูดจาเสียดสีและทำร้ายร่างกายนายดีจนนายดีล้มลง ถือเป็นการกระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำ และในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผลของการกระทำนั้น การกระทำของนายเลวจึงเป็นการกระทำโดยเจตนาตามมาตรา 59 วรรคสอง นายเลวจึงต้องรับผิดทางอาญาต่อนายดีตามมาตรา 59 วรรคหนึ่ง
และการที่นายเลวได้ผลักนายโชคร้ายหัวกระแทกประตูได้รับบาดเจ็บนั้น ก็ถือเป็นการกระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำ และในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผลของการกระทำนั้น การกระทำของนายเลวจึงเป็นการกระทำโดยเจตนาตามมาตรา 59 วรรคสอง นายเลวจึงต้องรับผิดทางอาญาต่อนายโชคร้ายตามมาตรา 59 วรรคหนึ่ง และต้องรับโทษ นายเลวจะอ้างว่ากระทำผิดด้วยความจำเป็นเพราะเพื่อให้ตนเองพ้นจากภยันตรายที่ใกล้จะถึง และไม่สามารถหลีกเลี่ยงให้พ้นโดยวิธีอื่นได้ เพื่อที่จะไม่ต้องรับโทษตามมาตรา 67 (2) ไม่ได้ เพราะภยันตรายที่เกิดขึ้นนั้น นายเลวได้ก่อให้เกิดขึ้นด้วยการกระทำผิดของตนเอง
ความรับผิดของนายดี
การที่นายดีชักมืดพกออกมาแทงนายเลวที่แขนขวา ถือว่าเป็นการกระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำและในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผลของการกระทำนั้น การกระทำของนายดีจึงเป็นการกระทำโดยเจตนาตามมาตรา 59 วรรคสอง นายดีจึงต้องรับผิดทางอาญาตามมาตรา 59 วรรคหนึ่ง
แต่อย่างไรก็ตาม การที่นายดีถูกนายเลวพูดจาเสียดสีและทำร้ายร่างกายจนล้มลงนั้น การกระทำของนายเลวถือเป็นการข่มเหงนายดีอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม เมื่อปรากฎว่านายดีได้กระทำความผิดต่อนายเลวในขณะนั้น การกระทำของนายดีดังกล่าวจึงเป็นการกระทำความผิดในขณะบันดาลโทสะ ศาลจะลงโทษนายดีน้อยเพียงใดก็ได้ตามมาตรา 72
ความรับผิดของนายโชคร้าย
การที่นายโชคร้ายต่อยปากนายเลวจนฟันหักนั้น ถือว่าเป็นการกระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำและในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผลของการกระทำนั้น การกระทำของนายโชคร้ายจึงเป็นการกระทำโดยเจตนาตามมาตรา 59 วรรคสอง โดยหลักแล้วนายโชคร้ายจะต้องรับผิดทางอาญาตามมาตรา 59 วรรคหนึ่ง
แต่อย่างไรก็ตาม การที่นายโชคร้ายต่อยปากนายเลวเพื่อไม่ให้นายเลวเข้าไปในบ้านนั้น นายโชคร้ายได้กระทำไปเพื่อป้องกันสิทธิของตนให้พ้นจากภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายของนายเลว และจะเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง เมื่อนายโชคร้ายได้กระทำไปพอสมควรแก่เหตุ การกระทำของนายโชคร้ายจึงเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตามมาตรา 68 ดังนั้น นายโชคร้ายจึงไม่ต้องรับผิดต่อนายเลว
สรุป:
– นายเลวจะต้องรับผิดทางอาญาต่อนายดีและต่อนายโชคร้าย โดยจะอ้างว่าตนกระทำต่อนายโชคร้ายด้วยความจำเป็นเพื่อไม่ต้องรับโทษไม่ได้
– นายดีต้องรับผิดทางอาญาต่อนายเลว แต่อ้างเหตุบันดาลโทสะเพื่อให้ได้รับโทษน้อยลงได้
– นายโชคร้ายไม่ต้องรับผิดทางอาญา เพราะเป็นการกระทำเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย
ข้อ 4 นายกิตจ้างนางสาวจี๋ไปฆ่านายพัชด้วยค่าจ้าง 1 ล้านบาท นางสาวจี๋ตกลงทันทีโดยไปขอยืมรถจากนางสาวชมพู่ โดยนางสาวชมพู่ก็ทราบดีว่านางสาวจี๋จะยืมรถไปฆ่านายพัช เมื่อถึงวันเกิดเหตุ นางสาวจี๋ขับรถของนางสาวชมพู่จะไปฆ่านายพัช เมื่อขับตามไปเจอนายพัชยืนซื้อกาแฟอยู่ นางสาวจี๋จึงเปิดหน้าต่างรถใช้ปืนยิงไปที่นายพัชจนถึงแก่ความตาย นายกิตและนางสาวชมพู่ต้องรับผิดฐานใด และอัตราโทษเท่าใด
หลักกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา 59 – บุคคลจะต้องรับผิดในทางอาญาก็ต่อเมื่อได้กระทำโดยเจตนา เว้นแต่จะได้กระทำโดยประมาท ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติให้ต้องรับผิดเมื่อได้กระทำโดยประมาท หรือเว้นแต่ในกรณีที่กฎหมายบัญญัติไว้โดยแจ้งชัดให้ต้องรับผิดแม้ได้กระทำโดยไม่มีเจตนา
กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำและในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น
ถ้าผู้กระทำมิได้รู้ข้อเท็จจริงอันเป็นองค์ประกอบของความผิด จะถือว่าผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้นมิได้
กระทำโดยประมาท ได้แก่กระทำความผิดมิใช่โดยเจตนา แต่กระทำโดยปราศจากความระมัดระวังซึ่งบุคคลในภาวะเช่นนั้นจักต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์ และผู้กระทำอาจใช้ความระมัดระวังเช่นว่านั้นได้ แต่หาได้ใช้ให้เพียงพอไม่
การกระทำ ให้หมายความรวมถึงการให้เกิดผลอันหนึ่งอันใดขึ้นโดยงดเว้นการที่จักต้องกระทำเพื่อป้องกันผลนั้นด้วย
มาตรา 84 – ผู้ใดก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิดไม่ว่าด้วยการใช้ บังคับ ขู่เข็ญ จ้าง วานหรือยุยงส่งเสริม หรือด้วยวิธีอื่นใด ผู้นั้นเป็นผู้ใช้ให้กระทำความผิด
ถ้าความผิดมิได้กระทำลงไม่ว่าจะเป็นเพราะผู้ถูกใช้ไม่ยอมกระทำ ยังไม่ได้กระทำ หรือเหตุอื่นใด ผู้ใช้ต้องระวางโทษเพียงหนึ่งในสามของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น
ถ้าผู้ถูกใช้ได้กระทำความผิดนั้น ผู้ใช้ต้องรับโทษเสมือนเป็นตัวการ และถ้าผู้ถูกใช้เป็นบุคคลอายุไม่เกินสิบแปดปี ผู้พิการ ผู้ทุพพลภาพ ลูกจ้างหรือผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของผู้ใช้ ผู้ที่มีฐานะยากจน หรือผู้ต้องพึ่งพาผู้ใช้เพราะเหตุป่วยเจ็บหรือไม่ว่าทางใด ให้เพิ่มโทษที่จะลงแก่ผู้ใช้กึ่งหนึ่งของโทษที่ศาลกำหนดสำหรับผู้นั้น
มาตรา 86 – ผู้ใดกระทำด้วยประการใด ๆ อันเป็นการช่วยเหลือ หรือให้ความสะดวกในการที่ผู้อื่นกระทำความผิดก่อนหรือขณะกระทำความผิด แม้ผู้กระทำความผิดจะมิได้รู้ถึงการช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกนั้นก็ตาม ผู้นั้นเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิด ต้องระวางโทษสองในสามส่วนของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดที่สนับสนุนนั้น
คำวินิจฉัย: (ขึ้นอยู่กับการพิจารณา)
สรุป:
– นายกิตมีฐานความผิดฐานเป็นผู้ใช้และต้องรับโทษเสมือนเป็นตัวการ ตามมาตรา 84
– นางสาวชมพู่มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนและต้องรับโทษสองในสามส่วน ตามมาตรา 86
ใส่ความเห็น